Wspólna cecha wszystkich tych materiałów to sypka struktura. Dzięki niej granulat dokładnie wypełnia zakamarki i szczeliny konstrukcji dachowej, których nie da się szczelnie zabezpieczyć matami czy płytami. Efektem jest brak mostków termicznych.

Grubość izolacji a obowiązujące Warunki Techniczne

Zgodnie z obowiązującymi Warunkami Technicznymi maksymalny współczynnik przenikania ciepła dla dachów, stropodachów oraz stropów pod nieogrzewanymi poddaszami wynosi Umax ≤ 0,15 W/(m²·K) – wcześniej było to 0,18 W/(m²·K).

Z prostych obliczeń wynika, że dla materiału o λ = 0,039 W/(m·K) potrzebna byłaby warstwa około 26 cm, a dla λ = 0,035 W/(m·K) – około 24 cm. Są to jednak wartości orientacyjne. Rzeczywiste potrzeby izolacyjne zależą także od:

• krokwi i pozostałych elementów konstrukcyjnych,
• istniejących warstw dachu lub stropu,
• oporów powierzchniowych,
• sposobu ułożenia izolacji,
• jej gęstości i osiadania,
• mostków cieplnych.

Na rynku najczęściej stosuje się warstwy o grubości 20–35 cm, a największą popularnością cieszy się przedział 25–30 cm.

Proces wykonywania izolacji krok po kroku

1. Oględziny i wycena – ocena stanu konstrukcji, a także wykonanie termogramów pokazujących, gdzie dokładnie ucieka ciepło.
2. Zabezpieczenie terenu – metoda jest na tyle czysta, że standardowo nie wymaga osłaniania podłóg folią. Osłony stosuje się jedynie w przypadku dywanów, wykładzin lub innych powierzchni, które mogą wymagać dodatkowej ochrony. Po zakończeniu działań pracownik odkurza podłogę, usuwając pozostałości granulatu. Agregat nadmuchowy pozostaje na zewnątrz, natomiast do wnętrza prowadzone są wyłącznie elastyczne węże transportowe.
3. Uzyskanie dostępu do przestrzeni izolacyjnej – zakres ingerencji zależy od konstrukcji:
   1. zabudowane skosy z płyt g-k: niewielkie otwory technologiczne (kilka centymetrów średnicy) w rozstawie zapewniającym dostęp do każdej przestrzeni między krokwiami;
   2. stropodachy wentylowane: dostęp przez właz dachowy lub otwory w ścianie kolankowej, bez ingerencji we wnętrze pomieszczeń;
   3. poddasza nieużytkowe: metoda nadmuchu otwartego, bez konieczności wykonywania otworów.
4. Aplikacja materiału – agregat rozdrabnia sprasowane bele materiału i podaje go pod ciśnieniem przez wąż do dyszy aplikacyjnej. Operator rozprowadza granulat równomiernie w całej przegrodzie, obejmując przestrzenie wokół instalacji elektrycznych. Wielkość nasypu uwzględnia ewentualne przyszłe osiadanie.
5. Zamknięcie otworów i kontrola jakości – otwory technologiczne są zaślepiane i przygotowywane pod dalsze prace wykończeniowe (szpachlowanie, malowanie). W uzasadnionych przypadkach wykonuje się dodatkową kontrolę kamerą termowizyjną, weryfikującą równomierność wypełnienia przegrody. Tę metodę stosuje się przy dużej różnicy temperatur (np. gdy na zewnątrz panują niskie temperatury i silny wiatr, a wnętrze budynku jest odpowiednio ogrzane).
6. Sprzątanie terenu – usunięcie opakowań po materiale, zdjęcie zabezpieczeń, uprzątnięcie miejsca pracy.
7. Czas realizacji – dla poddasza 100 m² standardowo jeden dzień roboczy. Przy otwartej, łatwo dostępnej konstrukcji tempo pracy sięga 80–100 m²/dzień. Skomplikowana geometria dachu (liczne załamania połaci, ograniczony dostęp) może wydłużyć realizację do dwóch dni.

Efekty ocieplenia poddasza metodą wdmuchiwania

Prawidłowo wykonane ocieplenie poddasza metodą wdmuchiwania przekłada się na konkretne korzyści:

• rachunki za ogrzewanie mogą spaść nawet o 30–40%,
• brak mostków termicznych oznacza mniejsze ryzyko kondensacji i pleśni na elementach konstrukcyjnych,
• dodatkowo poprawia się izolacyjność akustyczna poddasza.

Dlaczego warto postawić na wdmuchiwanie, a nie metodę tradycyjną?

• Nie trzeba demontować istniejących płyt g-k, poszycia dachowego ani elewacji.
• Ingerencja w konstrukcję ogranicza się do niewielkich otworów technologicznych.
• Można naprawić źle ocieplone lub osiadające skosy bez zrywania okładzin – to jedna z naszych specjalizacji.
• Skuteczność metody przekłada się na szybszy zwrot z inwestycji.

Zastosowanie metody – możliwości i ograniczenia

Metoda wdmuchiwania izolacji sprawdza się przy stropach nad poddaszem nieużytkowym, skosach poddasza użytkowego, konstrukcjach wiązarowych, podłogach na legarach oraz wszędzie tam, gdzie dostęp do przestrzeni izolacyjnej jest utrudniony.

Nie stosujemy jej natomiast na mocno zawilgoconych poddaszach bez wentylacji – w takim przypadku najpierw trzeba usunąć przyczynę wilgoci.